door Pauline Bijster
\nSeptember 2013
\n<\/b><\/p>\n
Op een Rotterdams terras vertelt kunstenaar en singer-songwriter Hidde van Schie over zijn debuutalbum en het boek dat erbij komt: The Mirror & The Razorblade \/ Dusty Diamond Eyes. Maar ook over lyrische schilderijen en het belang van treurige dingen. Over modder, en over de wonderlijkheid van het leven.
\n<\/b><\/p>\n
Waarom zou je je beperken tot \u00e9\u00e9n medium? Het gesprek dat we voeren gaat over schilderen en muziek maken tegelijk. Zo is het eigenlijk ook hoe Hidde van Schie het doet: tegelijk. \u201cMijn gitaar staat op mijn atelier. Ik schilder, en tussendoor speel ik.\u201d<\/p>\n
Laten we beginnen met de kunst. In 2001 is hij cum laude afgestudeerd aan de Willem de Kooning Academie, nu genomineerd voor de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst die op 4 oktober zal worden uitgereikt door koning Willem-Alexander. In de tussenliggende twaalf jaar had Hidde van Schie tentoonstellingen van Museum Boijmans in Rotterdam tot Berlijn en Melbourne. Bij het debuutalbum dat voor ons op tafel ligt, komt een vierentwintig pagina\u2019s tellend boek, gemaakt in samenwerking met 75B, met afbeeldingen van schilderijen er in.<\/p>\n
<\/p>\n
Zijn schilderijen worden vaak omschreven als \u2018psychedelisch\u2019, hoewel hij dat zelf niet zo noemt: \u201cLiever noem ik het lyrisch. Psychedelisch suggereert dat ik veel drugs gebruik, het drukt het werk te zeer in een bepaalde hoek. Ik ben net zo goed opgegroeid met Kuifje als met de tekeningen van Gustave Dor\u00e9. Het lyrische karakter gebeurt meer automatisch dan dat ik ernaar op zoek ben. Het is denk ik de manier waarop ik kijk?\u201d<\/p>\n
Opvallend in het oeuvre is een serie van huilende vogels. \u201cDe vogel is sprookjesachtig, hij symboliseert vrijheid. Maar ook macht, vrede, wijsheid.\u201d zegt Van Schie. \u201cGrote thema\u2019s. Dat maakt het spannend. Het leek me mooi om drie zalen te kunnen vullen met huilende vogels. Huilen is ook een schilderkundig clich\u00e9. Als idee misschien clich\u00e9, maar door de herhaling zou het een soort nieuwe po\u00ebzie kunnen krijgen.\u201d<\/p>\n
Toen hij begon met de vogels, had hij zelf veel verdriet. \u201cHet was een thema in mijn leven. Liefdesverdriet en verdriet om mensen om mij heen met wie het slecht ging. Misschien dat ik door het te schilderen, het verdriet naar een ander niveau wilde tillen. Ik wilde er de strijd mee aangaan, me er niet neerslachtig bij neerleggen. Als je duisternis toelaat, zie je soms dingen die je anders nooit zou zien. Mensen denken tegenwoordig dat het altijd goed moet gaan. We mo\u00e9ten allemaal optimistisch zijn. Dat is heel dwangmatig. Voor een complete menselijk ervaring op aarde is het grote verdriet misschien wel even belangrijk als het grote geluk.\u201d<\/p>\n
Op dit moment is het verdriet niet meer zo aan de orde in zijn leven: \u201cIk ben eigenlijk heel gelukkig!\u201d Hij lacht als hij dat zegt.<\/p>\n
Dan is er de muziek. Niet uitbundig, lyrisch en kleurrijk als de kunstwerken, maar ingetogen, kleiner, melancholischer. Hierin is het verdriet beter te horen. \u2018The darkness will show us what the light cannot reveal\u2019 \u2013 is een regel uit The Mirror and the Razorblade<\/i>. De gelijknamige CD werd met drie gastmuzikanten opgenomen en geproduceerd door Simon Akkermans (Cmon & Kypski) in Kytopia.<\/p>\n
We are alive and we should try to live \u2013 Lost under the stars \u2013 With the stitches and the scars \u2013 And the fevers in our heart \u2013 We are alive and should be living free \u2013 Whatever that means. <\/i><\/p>\n
Nog meer regels uit hetzelfde nummer. \u201cHoe vertel je aan iemand dat het belangrijk is om in leven te zijn?\u201d vraagt Van Schie zich af. \u201cDit nummer heb ik geschreven aan iemand die dichtbij het ermee ophouden stond. Laten we proberen te leven, en proberen om vrij te zijn. \u2018Whatever that means\u2019 heeft een dubbele betekenis: Wat dat ook moge betekenen, vrijheid. En \u00e1ls het nog iets betekent.\u201d<\/p>\n
Dusty Diamond Eyes<\/i>, de tweede CD, kenmerkt zich door een ingetogen akoestisch geluid en is grotendeels geproduceerd door Rikke Korswagen. Van Schie is ge\u00efnspireerd door de artiesten waarmee zijn muziek ook wel wordt vergeleken: Townes Van Zandt en Bonnie \u2018Prince\u2019 Billy, Bob Dylan en Leonard Cohen. \u201cIk ben ook gefascineerd door kunstenaars of muzikanten die elke fase weer anders met hun werk omgaan, die een ontwikkeling doormaken, zoals Talking Heads, Mars Volta of Prince. Als er meer is dan \u2018alleen een bandje\u2019, als er artistieke keuzes worden gemaakt. Ik heb samen met Jeroen Rozendaal een album gemaakt genaamd The Wild Ambient Boys<\/i>: een vreemde, experimentele houseplaat.\u201d<\/p>\n
Muziek maken is voor Van Schie ook: weer met knikkende knie\u00ebn zitten, iets overwinnen. \u201cVoor een publiek optreden vind ik spannend. Vroeger deed ik veel met theater, dat aspect miste ik. De interactie met het publiek bij muziek is veel directer aan de orde dan bij een schilderij.\u201d<\/p>\n
Hij wil blijven ontwikkelen. In beweging blijven. Anders is het op een dag ineens af. \u201cWat voor mij interessant is: de vraag of je de idee\u00ebn van het ene medium kunt overdragen naar een ander medium. Bestaat er bijvoorbeeld in een schilderij zoiets als een refrein?\u201d<\/p>\n
I will teach you to love \u2013 And not to complain \u2013 I will poison your wisdon with doubt
\nI will be yours \u2013 And you will be mine \u2013 And mine alone
\nI will steal every dream you once had \u2013 Every thougth in your head \u2013 Will be mine<\/i><\/p>\n
\u201cHet is liefde, maar het is ook een dreigement, een gefrustreerd verlangen,\u201d zegt hij over de tekst van het nummer \u2018Grand Piano\u2019. \u201cDe verteller is onbetrouwbaar. De belofte is loos. Soms kun je op een soort agressieve of onaardige manier ergens naar verlangen, je wilt het bezitten. Het verlangen gaat meer over jezelf dan over de ander.\u201d<\/p>\n
Indirect zit er in het werk kritiek op de maatschappij, op conventies. Maar liever uit hij zijn kritiek niet te direct. \u201cHet kan zo snel plat worden. In die hele zee van meningen die er al is, gaan nieuwe snel verloren. Als je in een moddergevecht stapt, maakt het niet uit of je gelijk hebt of niet, iedereen wordt smerig. Als alternatief kan ik er een andere beleving van tijd tegenover zetten. Schilderkunst, net als po\u00ebzie, is een heel traag medium.\u201d<\/p>\n
<\/p>\n
Is het lyrische ook een soort gekte? Van Schie: \u201cDe wereld heeft gekte in zich. Je kunt proberen het allemaal binnen de lijntjes te doen, maar je kunt net zo goed met de gekte meebewegen. Toegeven dat het er is. Misschien heeft de afgelopen periode me dat gebracht, misschien heb ik het expres opgezocht, om het te zien. Ik wil er niet bang voor zijn. Ik wil het liever omarmen. De wereld is een ruige plek.\u201d Hij lacht weer, en neemt even pauze.<\/p>\n
\u201cDat kun je er op zijn minst wel over zeggen. Het is wel leuk met twee auto\u2019s en je levensverzekering, maar dat is flinterdun. Om over het innerlijk nog te zwijgen. Bij de meeste mensen stormt het van binnen.\u201d<\/p>\n
<\/p>\n
Een interessante noot van schrijver Milan Kundera vindt hij dat stront een groter probleem is voor de Katholieke kerk dan het kwaad. \u201cWaarom zijn goede mensen ook veroordeeld tot vuiligheid, zoals poep? Waarom moeten goede en mooie mensen ook een walgelijk gedeelte aan hun bestaan hebben? Smetteloos goed bestaat dus niet. Hoewel veel mensen wanhopig daaraan vastklampen.\u201d<\/p>\n
Hidde van Schie gaat verder: \u201cWanneer ben je meer jezelf: als je serieus over jezelf praat, zoals ik nu, of als je een netje sinaasappels afrekent bij de supermarkt? Het is allemaal tegelijkertijd aan de hand. Misschien is het maken van schilderijen en muziek tegelijkertijd voor mij ook wel een manier om mee te bewegen met die gekte.<\/p>\n
Ik vind het een behoorlijke wonderlijke aangelegenheid, hier op aarde. Hoe het toch zo is gekomen zoals het is? Heel eigenaardig. En dat iedereen zich er maar gewoon bij neerlegt.\u201d<\/p>\n
\u201cOf,\u201d besluit hij, \u201cik heb gewoon een plaatje en een boek gemaakt.\u201d<\/p>\n